![Celina Styrylska](https://styrylska.com/wp-content/uploads/2024/05/celina.jpg)
Celina Styrylska-Taranczewska
(1923-2010)
W 1947 r., uzyskała absolutorium u prof. Eugeniusza Eibischa na Akademii
Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1953 była związana z macierzystą
uczelnią wykładając początkowo liternictwo w katowickiej filii
uczelni. Od lat 60-tych XX w. prowadziła przedmiot projektowanie
brył i płaszczyzn, przemianowany z czasem na wiedzę o działaniach
i strukturach wizualnych. Program i metodykę pracownii opracowała
samodzielnie, tworząc w ten sposób nowy przedmiot, którego tradycja
istnieje do dnia dzisiejszego. Rozległa działalność dydaktyczna
C. Styrylskiej-Taranczewskiej. nie kolidowała z jej twórczością malarską,
graficzną i projektową, dzięki której spełniała się jako artystka.
Była członkinią Związku Polskich Artystów
Plastyków, który w 1962 nagrodził
ją brązowym medalem. Od 1979 roku należała
do międzynarodowego stowarzyszenia
Xylon. Twórczość artystki nosiła
typowe cechy sztuki przełomu lat 50-
tych i 60-tych XX w. Artystka stosowała
dekoracyjną geometryzację i rytmizację,
łączyła pierwiastek abstrakcji do twórczości
figuratywnej, śmiało operowała
kontrastowymi kolorami. Wiele z jej dzieł
można określić mianem „figuracji geometrycznej”.
W latach 60-tych artystka rozpoczęła serie barwnych
drzeworytów, których tytuły są nazwami planet układu Słonecznego.
Powstałe kompozycje prezentowały ascezę subtelną dekoracyjnością
nawiazując do nurtu op-art. Na początku lat 60 artystka została
poproszona o zaprojektowanie wielkoformatowej mozaiki, która
miała ozdobić elewację budynku biurowca”Biprostal” w Krakowie.
Modernistyczne dzieło wieńczy ścianę biurowca do dnia dzisiejszego,
budząc podziw skalą, precyzją i rozmachem realizacji.